maandag 14 mei 2012

Met andere ogen..

Le site du puits Hottinguer
We wonen nu vijf en een half jaar in Sully en 4 km bij ons vandaan ligt de plaats Epinac. Hier vinden we primaire voorzieningen, die in ons dorp niet voorhanden zijn: de bakker, de apotheek, een kleine supermarkt. We weten dat Epinac vroeger welvarend was door de mijnindustrie; de laatste mijn is echter al tientallen jaren geleden gesloten. De spoorlijnen zijn opgedoekt en je ziet veel leegstaande gebouwen. Overal in Frankrijk vind je mensen, die zich inzetten voor het behoud van het "Patrimoine", dat je nog het best kunt vertalen door "erfgoed". Zo is er in Epinac een vereniging S.P.I.E. wat staat voor "Sauvegarde du Patrimoine Industriel Épinacois". (hun website is: http://spie.voila.net/) Zij zijn heel trots op het mijnverleden van Epinac en zetten zich in om de gebouwen te behouden en de leef- en werkwijze uit die tijd bekend te maken en te bewaren voor de toekomst. In Epinac zit ook het toeristenbureau en gezamenlijk hebben ze een dag georganiseerd voor de mensen uit de omgeving, die veel met het toerisme te maken hebben. We hebben een bezoek gebracht aan het mijnmuseum (klein maar fijn), waar de geschiedenis door een gids van de vereniging uit de doeken gedaan werd. In en om Epinac zijn een heleboel "puits" oftewel mijnschachten tot ontwikkeling gebracht. Daarbij is in de loop der tijd gebruik gemaakt van technische verbeteringen, zoals een kabelbaan voor het vervoer boven de grond. Vooruitstrevend was ook een pneumatische oplossing van het  probleem om alles naar de oppervlakte te vervoeren. Door Epinac is een wandeling uitgezet van 9 km die langs 10 putten voert, waar men informatieborden heeft geplaatst. Ook gaat de wandeling door de "mijnwerkerswijk" met zijn huisjes, langs de gebouwen waar het kantoor en de werkplaatsen gevestigd waren en langs de woningen van de directie. Deze "nadere" kennismaking met het verleden van Epinac heeft er voor gezorgd dat we nu met andere ogen kijken als we weer een bezoekje aan de bakker brengen. En dat is knap gedaan.

Tip: De wandeling heet "Circuit des Gueules Noires d'Epinac" (Oftewel "Het rondje van de zwarte gezichten van Epinac")

zondag 13 mei 2012

Die monniken waren zo gek nog niet...

Waar zou u een abdij hebben gesticht als u het voor het zeggen had in het jaar 1118? Een bezoek aan de abdij van Fontenay (www.abbayedefontenay.com) met Han, Sylvia, Koen en ikzelf. Kaart op schoot en op weg. Eerst richting Dijon, waarna we afbuigen richting het noordwesten. Door slaperige Franse dorpjes, afslag richting de abdij. Een aantal kilometers vervolgen wij deze weg door een soort dal. Gaan we wel goed? Plotseling doemt de abdij voor ons op tussen de bossen. Je loopt door de poort en kan je gedachten helemaal los laten. De kerk, kloostergang, slaapzaal en smidse pakken je in en nemen je mee een krappe 1000 jaar terug. De architectuur is schitterend gerestaureerd en in ere hersteld. Mooi contrast ligt er tussen de strak georganiseerde tuin en de bossen in het omliggende terrein. De monniken (200 in de hoogtijdagen van de abdij) waren volledig zelfvoorzienend. Steengroeve nabij, smidse aangedreven door één van de eerste watermolens in Europa. Het plaatje klopt, wat een rust! Wij waren het er allemaal over eens; dit zou de plek zijn waar wij een abdij zouden hebben gesticht!

Joost Buijtendijk