maandag 7 maart 2011

Een beetje lente...

Pas geboren en nu al een nummer...
Ge├»nspireerd door het prachtige weer gingen Rakker en ik vandaag weer eens op pad. Het had gevroren vannacht, maar de zon scheen en alles zag er vrolijk uit. Het gras lijkt wel groener te worden en de vogeltjes kwetteren alom; er hangt al wat lente in de lucht. Dat bleek ook uit de luid blatende lammetjes, die we onderweg tegenkwamen. Deze familie was wat verlegen en probeerde nog weg te lopen, maar was gewoon te laat. Zo heb ik ook nog geprobeerd 2 roofvogels op de kiek te zetten, die elkaar wel heel leuk vonden en gekke capriolen uithaalden in de lucht. Het is sowieso moeilijk een roofvogel te fotograferen of te herkennen. Er zijn hier erg veel roofvogels en op iedere wandeling zie ik er wel een aantal. Maar doorgaans hebben zij mij eerder in de smiezen dan dat ik dichtbij genoeg kan komen om een plaatje te schieten, waar iets meer dan een stipje op te zien is. Als je denkt in de buurt te komen zweven ze net een andere kant op of ze vliegen weg van hun uitkijkpost. Zo probeer ik ook al een tijdje wat soorten te herkennen, maar ook dat is redelijk frustrerend. Dankzij een Britse gast/vogelkenner kan ik een Buizerd herkennen, mits hij zo vriendelijk is te gaan zitten (wat ze overigens graag doen). En soms kan ik een Wouw er uit halen. Maar dat is het dan ook wel. Vandaag was ik dicht bij het maken van een mooie roofvogelfoto: ik liep onder de bomen en de 2 roofvogels hadden meer oog voor elkaar. Fototoestel in de aanslag, ingezoomd, vlogen ze net tegen de zon in, even wachten tot ze draaien.. Nee hoor, te laat! Ze vlogen al weer een andere kant op. Roofvogels zijn heel fascinerend, maar ook frustrerend.
Mijn wandelmaatje Rakker
Al met al hebben we een flinke wandeling gemaakt van zo'n 4 uur, eerst vlak over het oude spoorwegtraject en daarna de heuvels in. Het is grappig te zien hoe onze hond sinds we in Frankrijk wonen meer hond is geworden. In Nederland was het een echt watje: als het regende liep hij met z'n staart tussen de benen met een wijde boog om een plas heen. Nu loopt hij zelfs in de winter door het ijskoude water, ruikt en hoort allerlei "wild", waarop hij verwoed begint te graven of er achteraan gaat. Nu moet je daar ook weer niet teveel van verwachten. We hebben het dan over hagedisjes, muizen en dergelijke. Hij kan dan behoorlijk stoer doen! Sinds we terug zijn ligt hij overigens compleet uitgevloerd in zijn mand te snurken. Maar ja, hij is dan ook al 12 jaar, dan moet je wel een tijdje bijkomen van zo'n uitstapje! Tijdens de wandeling merk je er niks van. Vooral in het begin rent hij maar heen en weer.